دانشگاه اصفهان اقتصاد شهری 2588-4867 11 2 2026 09 23 A Comparative Study of the Semi-Decentralized Governance Model in Urban Management with an Emphasis on Political Devolution (Iran, Senegal) مقایسۀ تطبیقی مدل حکمرانی نیمه‌متمرکز در مدیریت شهری با تأکید بر واسپاری سیاسی (ایران، سنگال) 1 16 30524 10.22108/ue.2026.143775.1306 FA احمد رضا مصور دانشجوی دکتری گروه مدیریت، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران مهربان هادی پیکانی دانشیارگروه مدیریت، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران اکبر اعتباریان استاد گروه مدیریت، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران سحر فائقی استادیار گروه مدیریت، واحد اصفهان(خوراسگان)، دانشگاه آزاد اسلامی، اصفهان، ایران Journal Article 2024 12 23 In the urban governance paradigm, countries range across a spectrum from centralized to semi-centralized and decentralized models. The urban governance model in different countries is shaped by the framework of the governance system, the constitution, and development strategies. The present study first asks which model has been able to provide a more appropriate response to the contemporary needs of urban societies, and then conducts a comparative analysis of the implementation of the semi-centralized governance model in the urban management of Iran and Senegal, with an emphasis on the component of "political devolution." This research is applied in terms of purpose and descriptive-analytical and comparative in terms of method. Adopting a qualitative approach and utilizing the "systematic comparative method" and a systematic literature review, the required data were collected through library-documentary methods. Causal-explanatory data analysis was conducted within the framework of five indicators: governmental structure, legal framework, financial resources, popular participation, and efficiency. The findings indicate that Senegal, by establishing empowered local institutions and securing genuine citizen participation, has been more successful in institutionalizing the semi-centralized model. In contrast, Iran, despite the establishment of local institutions, faces serious challenges due to the persistence of a centralized political structure and structural limitations on civil society participation. Successful implementation of the semi-centralized model appears to require political will for genuine delegation of authority, an appropriate legal framework, and the strengthening of social capital. The conclusion is that effective political devolution necessitates clarity in defining authorities, ensuring sustainable resources, and establishing a robust mechanism of mutual accountability between central and local government. By drawing on Senegal's experiences in diversifying local revenue sources and increasing the legal powers of councils, Iran can take effective steps towards transitioning to efficient and accountable urban governance. در پارادایم حکمرانی شهری، کشورها در طیفی از مدل‌های متمرکز تا نیمه‌متمرکز و غیرمتمرکز قرار می‌گیرند. مدل حکمرانی شهری در کشورهای مختلف بر پایۀ چارچوب نظام حکمرانی و قانون اساسی و راهبردهای پیشرفت تنظیم می‌شود. در پژوهش حاضر، نخست اینکه کدام مدل توانسته است پاسخی مناسب‌تر به نیاز امروزی جوامع شهری ارائه دهد و سپس مقایسۀ تطبیقی اجرای مدل حکمرانی نیمه‌متمرکز در مدیریت شهری ایران و سنگال با تأکید بر مؤلفۀ «واسپاری سیاسی» انجام شده است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی و از نوع تطبیقی است. با رویکردی کیفی و با استفاده از روش «مقایسه‌ای سیستم‌محور» و مرور سیستماتیک ادبیات، داده‌های مورد نیاز به روش کتابخانه‌ای-اسنادی گردآوری شد. تحلیل علّی-تبیینی داده‌ها در چارچوب شاخص‌های پنج‌گانۀ ساختار حکومتی، چارچوب قانونی، منابع مالی، مشارکت مردمی و کارایی انجام شد. یافته‌ها حاکی از آن است که سنگال با ایجاد نهادهای محلی توانمند و جلب مشارکت واقعی شهروندان، در نهادینه‌سازی مدل نیمه‌متمرکز موفق‌تر عمل کرده است. در مقابل، ایران با وجود تأسیس نهادهای محلی، به دلیل تداوم ساختار سیاسی متمرکز و محدودیت‌های ساختاری در مشارکت جامعۀ مدنی، با چالش‌های جدی مواجه است. به نظر می‌رسد اجرای موفق مدل نیمه‌متمرکز نیازمند ارادۀ سیاسی برای واگذاری واقعی اختیارات، بستر قانونی مناسب و تقویت سرمایۀ اجتماعی است. نتیجه‌گیری این است که واسپاری سیاسی مؤثر نیازمند شفافیت در تعریف اختیارات، تضمین منابع پایدار و ایجاد یک مکانیسم قوی پاسخ‌گویی متقابل بین دولت مرکزی و محلی است. ایران می‌تواند با الگوبرداری از تجربیات سنگال در زمینۀ تنوع‌بخشی به منابع درآمدی محلی و افزایش اختیارات قانونی شوراها، گام‌هایی مؤثر در راستای گذار به سمت حکمرانی شهری کارآمد و پاسخ‌گو بردارد. https://ue.ui.ac.ir/article_30524_8fca88c9bd784e5f472c3dd14ddfff0f.pdf